کی از مواد غذائی که از سنین کم می‌تواند مورد استفاده کودک قرار گیرد و به علت بافت نرم و شیرینی و طعم مطلوب بسیار مورد علاقه کودکان می‌باشد موز است.

موز تنها میوه‌ایست که از سن سه ماهگی در برنامه غذائی کودک قرار می‌گیرد.

کشف این میوه به ۴۰۰۰ سال پیش بر می‌گردد منشأ و خاستگاه این میوه مالزی می‌باشد که اولین بار هم در آن‌جا دیده شد سپس به کشورهای فیلیپین و هندوستان هم برده شد و امروزه در تمام دنیا به‌عنوان یک منبع سرشاز از انرژی مطرح است.

گونه‌ها و انواع مختلفی از موز وجود دارند که هر یک دارای طعم، رنگ و اندازه مشخص هستند موز سبز که به شکل میوه‌ای نارس در گروه سبزیجات قرار گرفته در اغلب کشورهای شرق آسیا همراه با برنج پخته و یا گاهی سرخ می‌شود.

دسته دیگر موزهای رسیده هستند که دارای مقادیر فراوانی کربوهیدرات به شکل گلوکز و فروکتوز بوده که به سرعت قابل هضم هستند. موز پر انرژی‌ترین میوه است که یک عدد متوسط آن تقریباً ۲۰۰ کیلو کالری انرژی فراهم می‌کند علاوه بر آن منبع غنی از ویتامین ب۶ (حدود ۷ میکروگرم) می‌باشد، این ویتامین که علاوه بر موز در ماهی، جگر، گوشت مرغ، سیب‌زمینی و غلات هم یافت می‌شود، در شکستن پروتئین‌ها و تنظیم و سلامتی گلبول‌های قرمز، سیستم عصبی و سیستم ایمنی نقش به‌سزائی دارد.

علاوه بر موارد فوق یک عدد موز متوسط دارای ۴۶۷ میلی‌گرم پتاسیم می‌باشد که ۴/۱۳ درصد از نیاز یک کودک ۶ تا ۱۲ ساله را تأمین می‌کند، هم‌چنین حاوی یک گرم پروتئین، ۳ گرم فیبر خوراکی، ۷۴/۱۰ میلی‌گرم ویتامین ث (تقریباً معادل ۹/۱۷ درصد از نیاز روزانه یک کودک ۶ تا ۱۲ ساله)، ۱۸/۰ میلی‌گرم منگنز (معادل ۹ درصد از نیاز روزانه یک کودک ۶ تا ۱۲ ساله) می‌باشد و به علت تأمین بخش زیادی از مواد معدنی در رژیم کودکانی که دچار سوءتغذیه هستند قرار می‌گیرد.

همان‌طور که اشاره شد موز منبع غنی از پتاسیم است، این ماده معدنی برای تنظیم فشار خون و عملکرد قلب ضروریست، یک عدد موز متوسط در روز مانع از فشار خون بالا می‌شود.

هم‌چنین این میوه به علت دارا بودن مقادیر فراوانی فیبر خوراکی از بیماری‌های قلبی نیز پیشگیری می‌کند. افرادی که ۲۱ گرم در روز فیبر مصرف می‌کنند در مقایسه با کسانی که ۵ گرم فیبر در روز می‌خورند کمتر از ۱۲ درصد دچار ناراحتی کرونر قلب و کمتر از ۱۱ درصد دچار ناراحتی کاردیا می‌شود.
▪ موز به علت اثر آنتی‌اسیدی که دارد از زخم معده و اثرات ناشی از آن جلوگیری می‌کند. در این رابطه دو کار را برای بدن انجام می‌دهد:

الف) موادی که در موز وجود دارد با کمک فعالیت سلول‌هائی که در دیواره معده قرار دارند سبب تولید یک لایه موکوزی ضخیم ممانعت کننده از اثر اسید معده می‌شود.
ب) ترکیبات دیگر موجود در موز که به آنها بازدارنده پروتئاز می‌گویند به از بین بردن باکتری‌های موجود در معده که ثابت شده عامل اولیه در زخم معده هستند کمک می‌کنند.
موز در حل مشکلات دفع نیز کمک می‌کند، اسهال به سرعت سبب کاهش الکترولیت‌های مهم بدن می‌شود.
موز می‌تواند پتاسیم که یکی از الکترولیت‌های مهم بدن است و به عملکرد منظم قلب و حفظ تعادل مایعات بدن کمک می‌کند را بازسازی کند، به‌علاوه موز شامل پکتین و فیبر محلول است که به حرکت نرمال لوله گوارش و رفع یبوست کمک می‌کند، هم‌چنین موز منبع غنی از فسفر بوده که ترکیب آن با شیر به آرامش اعصاب کمک می‌کند. مصرف موز با برگ‌های ریحان سبب افزایش ضریب هوشی کودکان خردسال می‌شود.
موز به شکل منحصر به فردی منبع غنی از فروکتواولیگوساکارید است، این ترکیب یک پروبیوتیک می‌باشد زیرا سبب حیات باکتری‌های مفید و دوست کولون می‌شود. این باکتری‌های مفید با تولید ویتامین‌ها و آنزیم‌های هضم کننده، جذب مواد مغذی را افزایش داده و هم‌چنین از بدن در برابر باکتری‌های غیر مفید و گاهی بیماری‌زا دفاع می‌کند.

وقتی فروکتواولیگوساکارید توسط این باکتری‌های مفید تخمیر می‌شود علاوه بر باکتری‌هیا پروبیوتیک، توان جذب کلسیم در بدن را نیز افزایش می‌دهد. در ضمن احتمال سرطان کولون را نیز کم می‌کند. بدین ترتیب مصرف موز با جذب بیشتر کلسیم در بدن سبب استحکام بهتر استخوان‌ها می‌شود