تاقچهها، رفها، ارسيها، هشتيها، حوضها و باغچهها، تنها شماري از عناصر كالبدي طراحي داخلي در ايران هستند. روش معماران گذشته ايراني در بهكارگيري اين عناصر، در راستاي آن بوده تا از جذابيت فُرم كاسته شود و به غناي فضا افزوده گردد.
اين همان هندسه همراه با تزئينات است. به نظر ميرسد طراحي داخلي در ايران، از يكسو در چنبره نوستالژياي تاقچهها، رفها و اُرسيهاي قديم گرفتار مانده و از سوي ديگر به دكوراسيون و ابعاد دراماتيك و تزئيني فضاها تقليل يافته است. با تمام اينها، طراحي داخلي فرآيندي است كه همزمان ميبايست سويههاي زيباشناختي و عملكردي را سامان دهد.
طراحي داخلي يك ساختمان، داستاني است كه شخصيت اصلي آن خود انسان است؛ در اين بين حضور او در اين فضا، چگونگي آن و ويژگيهاي فضايي كه انسان در آن قرار ميگيرد، ميتواند تداعيكننده اصولي باشد كه در ادامه ۷ اصل از آنها را ميخوانيد:
۱ـ نور را درياب: نور عنصري است كه با آن ديدن اشيا ممكن ميشود. نور ميتواند ريتم خلاقانهاي به يك فضاي داخلي ببخشد. بدون نور، نه فرم را احساس ميتوان كرد، نه رنگ را و نه بافت را. نورپردازي در يك فضاي داخلي پيامدهاي مهمي در بردارد. چه بسا نورپردازي مناسب يك فضا آن فضا را خوشامد و چشمنواز كند. نورپردازي در كنار ابعاد زيباشناختي، بعد عملكردي هم دارد. نور مناسب در طول شب در يك فضاي داخلي ميتواند حس محدود بودن يا ابهام و هراس را بر طرف كند. نور مناسب يك اتاق حتي ميتواند چهره آدمي را گرم و صميمي كند. به كمك نورپردازي ميتوان يك فضاي داخلي را به جزاير نوراني متنوعي تبديل كرد. پس، از باب مثال، غذاخوري بايد نور ملايم و گرمي داشته باشد يا بهترين نورها براي حمام، منابع نوري كم ولتاژ هستند.
۲ـ فرم را بشناس: فرم، توده فيزيكي يك شيء است كه سهبعدي بوده و وزن دارد. فرم معمولاً به پوسته بيروني بنا نسبت داده ميشود، در حالي كه فضاي داخلي هم فرم خاص خود را تشكيل ميدهد. معمولاً فرم فضاي داخلي تابعي از عوامل مختلف است. دسترسيها و سيركولاسيون مهمترين اين عوامل هستند. هر چند نمود فرم بيشتر در پوسته بيروني يك بناست با اين حال نمود بيرون و درون ميتواند يك شكل نباشد.
۳ـ فضا را احساس كن: فضا را محدوده در دسترس كاربران دانستهاند. در طراحي داخلي معمولاً استفاده موثر از فضا و ارتباط آن با محيط، مهم است. مسالهاي كه در رابطه با فضا مطرح ميشود، رعايت ابعاد انساني در طراحي داخلي است. از قرنها پيش رويكرد عمده فيلسوفان و معماران به عنصر فضا، برجسته بوده است. در طي سالهاي اخير هم ارتباط بين ابعاد انساني با فضاهاي داخلي به يكي از فاكتورهاي مهم طراحي بدل شده كه از آن تحت عنوان ارگونومي يا كار پژوهي در ديد كلي و اندام سنجي (Anthropometry) در ديد جزئي، ياد ميشود. در طراحي داخلي ميبايست رابطه درسـت انسان با فضا تعريـف شود و ابعاد بدن انسانها براي سهولت دسترسيهاي فضايي مد نظر قرار گيرد.
۴ـ بافت را لمس كن: بافـت مشخصـهاي از يك شيء اسـت كه با لمسكـردن يا ديدن به چشـم ميآيد. بافت ميتواند نرم يا خشن، كشيده يا برجسته، زبر يا مخملين و يا ابريشمي باشد. در طراحي داخلي پوستهها و سطوح فضايي معمولاً بسته به عملكرد هر فضا تغيير ميكند. چه بسا طراحي داخلي يك خانه نيازمند سطوحي نرم و منعطف باشد اما فضاي داخلي يك سينما چنين سطوحي را برنتابد.
۵ـ شكل را بيازماي: شكل، خط بيروني يك شيء را تشكيل ميدهد. در معماري معمولاً شكل و فرم را با هم اشتباه ميگيرند. شكل يا صورت معادله كلمه Shape فرنگي است؛ در حالي كه فرم املاي فارسي همان Form است. معمولاً شكلها يا طبيعي هستند يا غيـرقابل مشاهـده يا هندسي. در تركيب بندي يك فضا شكل اشيـا عامل تعيينكنندهاي است. طراحان داخلي به كمك اين عامل ميتوانند تركيبات بصري گوناگوني پديد آورند.
۶ـ رنگ را در هم بياميز: در تعريف رنگ آن را خاصيت بصري فرم دانستهاند. در حقيقت عنصر فرم از طريق رنگ معنا مييابد. رنگ در طراحي داخلي احساس آدمي را تحتتاثير قرار داده و روي فرم تأكيد ميكند، ضمن آنكه رنگ، حس مقياس را هم موجب ميشود. كاربرد رنگ هم، از يك فضاي داخلي به فضاي ديگر فرق ميكند و در كاربرد رنگ، توجه به خصلتهاي رواني آدميان ضرورت تام دارد.
7ـ حجم را بشناس: حجم عنصر مهم طراحي داخلي است. در معماري سنتي ايران، شاهد فضاهاي پر و خالي احجام معماري هستيم. مقرنسها و گوشوارهها خود بخشي از احجام خالي هستند. در اين معماري مسائل حجمي اهميت زيادي دارد. ما فضاي داخلي را به واسطه لايه بيروني بنا درك ميكنيم. اين لايه بيروني در حقيقت همان حجم كلي بناست. در معماري مدرن، معمار به انتزاع و جدايي پوسته يا حجم بنا از درون آن ميانديشد و اينجاست كه ديوارها و سقفها، فضايي تاكيدي ايجاد ميكنند و خود را از قيد و بندهاي فضاي داخل رها ميكنند. اين جا طراحي داخلي به مثابه يك سامان يا روش معمارانه مطرح ميشود.
http://tehranemrooz.ir/
ورزش
نقشه
سايت