۱- چهار قطعه پانل چوبی یك اندازه با ابعاد دلخواه

۲- ۹ عدد لولای ظریف

۳- میخ و چكش

۴- پارچه ای با طرح شاد و رنگ متناسب با مبلمان و دكوراسیون اتاق مورد نظر به اندازه كافی برای پوشاندن سطح روی پاراوان

۵- پارچه ساده یا طرح دلخواه برای روكش كردن پشت پاراوان

۶- صابون خیاطی و قیچی

۷- پشم شیشه نازك به اندازه كافی برای پوشاندن روی پاراوان

۸- ماشین منگنه

۹- نوار قیطان یك سانتی متری به اندازه محیط پانل ها

۱۰- چسب حرارتی

۱- یكی از پانل ها را بر روی پارچه اصلی كه برای رویه پاراوان در نظر گرفته ایم قرار می دهیم و با صابون خیاطی طرح دور آن را بر روی پارچه می كشیم. پارچه را با در نظر گرفتن ۱۰ سانتی متر فاصله از خطی كه رسم كرده ایم می بریم.

۲- با استفاده از پارچه ای كه بریده ایم به عنوان الگو به تعداد پانل های پاراوانمان از پارچه اصلی و سپس از پارچه پشت پاراوان می بریم و سپس با همین الگو به تعداد پانل های پاراوان قطعاتی به شكل الگو از پشم شیشه می بریم.

۳- یك لایه پشم شیشه را بر روی یكی از پانل ها قرار می دهیم و سپس یكی از روكش های اصلی پاراوان را بر روی پشم شیشه قرار داده و لبه های پارچه و پشم شیشه را خوب كشیده و به طرف زیر پانل می بریم و با منگنه به زیر پانل متصل می كنیم. هنگام منگنه كردن پارچه و پشم شیشه آنها را خوب از همه طرف می كشیم تا سطح روی پانل صاف و بدون چین باشد.

۴- منگنه ها را به فاصله ۵/۲ سانتی متر از یكدیگر می زنیم و دور تا دور پارچه را با منگنه به پانل چوبی نصب می كنیم. در گوشه های پانل برای تمیزتر شدن كار پارچه را به صورت مورب با زاویه ۴۵ درجه تا می كنیم و خوب می كشیم و به طرف پشت پانل می بریم این مراحل را برای روكش كردن پانل های دیگر نیز انجام می دهیم.

۵- پانل ها را برگردانده پارچه پشت پانل را روی سطح بدون پوشش آنها قرار می دهیم و از هر چهار طرف لبه های پارچه را درست از لبه پانل به طرف زیر پارچه تا می كنیم و با منگنه به پانل متصل می كنیم. كل دور پارچه پشت را نیز به پانل منگنه می كنیم.

۶- برای پوشاندن منگنه ها با چسب حرارتی یك نوار قیطان را بر روی ردیف منگنه ها در كنار لبه پارچه پشت پانل ها می چسبانیم. حالا پانل ها را با استفاده از لولاها و میخ به هم متصل می كنیم.

پاراوان ما آماده است. یك روش ساده تر برای ساخت پاراوان رنگ كردن پانل های چوبی است. می توانیم تصاویر دلخواه خود را فتوكپی كرده و پس از بریدن بر سطح پانل های چوبی رنگ شده بچسبانیم و سپس چند لایه وارنیش بر روی آنها بزنیم.

تاقچه‌ها، رف‌ها، ارسی‌ها، هشتی‌ها، حوض‌ها و باغچه‌ها، تنها شماری از عناصر کالبدی طراحی داخلی در ایران هستند. روش معماران گذشته ایرانی در به‌کارگیری این عناصر، در راستای آن بوده تا از جذابیت فُرم کاسته شود و به غنای فضا افزوده گردد.
این همان هندسه همراه با تزئینات است. به نظر می‌رسد طراحی داخلی در ایران، از یک‌سو در چنبره نوستالژیای تاقچه‌ها، رف‌ها و اُرسی‌های قدیم گرفتار مانده و از سوی دیگر به دکوراسیون و ابعاد دراماتیک و تزئینی فضاها تقلیل یافته است. با تمام اینها، طراحی داخلی فرآیندی است که همزمان می‌بایست سویه‌های زیباشناختی و عملکردی را سامان دهد.
طراحی داخلی یک ساختمان، داستانی است که شخصیت اصلی آن خود انسان است؛ در این بین حضور او در این فضا، چگونگی آن و ویژگی‌های فضایی که انسان در آن قرار می‌گیرد، می‌تواند تداعی‌کننده اصولی باشد که در ادامه ۷ اصل از آنها را می‌خوانید:
۱) نور را دریاب: نور عنصری است که با آن دیدن اشیا ممکن می‌شود. نور می‌تواند ریتم خلاقانه‌ای به یک فضای داخلی ببخشد. بدون نور، نه فرم را احساس می‌توان کرد، نه رنگ را و نه بافت را. نورپردازی در یک فضای داخلی پیامدهای مهمی در بردارد. چه بسا نورپردازی مناسب یک فضا آن فضا را خوشامد و چشم‌نواز کند. نورپردازی در کنار ابعاد زیباشناختی، بعد عملکردی هم دارد. نور مناسب در طول شب در یک فضای داخلی می‌تواند حس محدود بودن یا ابهام و هراس را بر طرف کند. نور مناسب یک اتاق حتی می‌تواند چهره آدمی را گرم و صمیمی کند. به کمک نورپردازی می‌توان یک فضای داخلی را به جزایر نورانی متنوعی تبدیل کرد. پس، از باب مثال، غذاخوری باید نور ملایم و گرمی داشته باشد یا بهترین نورها برای حمام، منابع نوری کم ولتاژ هستند.
۲) فرم را بشناس: فرم، توده فیزیکی یک شیء است که سه‌بعدی بوده و وزن دارد. فرم معمولاً به پوسته بیرونی بنا نسبت داده می‌شود، در حالی که فضای داخلی هم فرم خاص خود را تشکیل می‌دهد. معمولاً فرم فضای داخلی تابعی از عوامل مختلف است. دسترسی‌ها و سیرکولاسیون مهم‌ترین این عوامل هستند. هر چند نمود فرم بیشتر در پوسته بیرونی یک بناست با این حال نمود بیرون و درون می‌تواند یک شکل نباشد.
۳) فضا را احساس کن: فضا را محدوده در دسترس کاربران دانسته‌اند. در طراحی داخلی معمولاً استفاده موثر از فضا و ارتباط آن با محیط، مهم است. مساله‌ای که در رابطه با فضا مطرح می‌شود، رعایت ابعاد انسانی در طراحی داخلی است. از قرن‌ها پیش رویکرد عمده فیلسوفان و معماران به عنصر فضا، برجسته بوده است. در طی سال‌های اخیر هم ارتباط بین ابعاد انسانی با فضاهای داخلی به یکی از فاکتورهای مهم طراحی بدل شده که از آن تحت عنوان ارگونومی یا کار پژوهی در دید کلی و اندام سنجی (Anthropometry) در دید جزئی، یاد می‌شود. در طراحی داخلی می‌بایست رابطه درسـت انسان با فضا تعریـف شود و ابعاد بدن انسان‌ها برای سهولت دسترسی‌های فضایی مد نظر قرار گیرد.
۴) بافت را لمس کن: بافـت مشخصـه‌ای از یک شیء اسـت که با لمس‌کـردن یا دیدن به چشـم می‌آید. بافت می‌تواند نرم یا خشن، کشیده یا برجسته، زبر یا مخملین و یا ابریشمی باشد. در طراحی داخلی پوسته‌ها و سطوح فضایی معمولاً بسته به عملکرد هر فضا تغییر می‌کند. چه بسا طراحی داخلی یک خانه نیازمند سطوحی نرم و منعطف باشد اما فضای داخلی یک سینما چنین سطوحی را برنتابد.
۵) شکل را بیازمای: شکل، خط بیرونی یک شیء را تشکیل می‌دهد. در معماری معمولاً شکل و فرم را با هم اشتباه می‌گیرند. شکل یا صورت معادله کلمه Shape فرنگی است؛ در حالی که فرم املای فارسی همان Form است. معمولاً شکل‌ها یا طبیعی هستند یا غیـرقابل مشاهـده یا هندسی. در ترکیب بندی یک فضا شکل اشیـا عامل تعیین‌کننده‌ای است. طراحان داخلی به کمک این عامل می‌توانند ترکیبات بصری گوناگونی پدید آورند.
۶)رنگ را در هم بیامیز: در تعریف رنگ آن را خاصیت بصری فرم دانسته‌اند. در حقیقت عنصر فرم از طریق رنگ معنا می‌یابد. رنگ در طراحی داخلی احساس آدمی را تحت‌تاثیر قرار داده و روی فرم تأکید می‌کند، ضمن آنکه رنگ، حس مقیاس را هم موجب می‌شود. کاربرد رنگ هم، از یک فضای داخلی به فضای دیگر فرق می‌کند و در کاربرد رنگ، توجه به خصلت‌های روانی آدمیان ضرورت تام دارد.
۷) حجم را بشناس: حجم عنصر مهم طراحی داخلی است. در معماری سنتی ایران، شاهد فضاهای پر و خالی احجام معماری هستیم. مقرنس‌ها و گوشواره‌ها خود بخشی از احجام خالی هستند. در این معماری مسائل حجمی اهمیت زیادی دارد. ما فضای داخلی را به واسطه لایه بیرونی بنا درک می‌کنیم. این لایه بیرونی در حقیقت همان حجم کلی بناست. در معماری مدرن، معمار به انتزاع و جدایی پوسته یا حجم بنا از درون آن می‌اندیشد و اینجاست که دیوارها و سقف‌ها، فضایی تاکیدی ایجاد می‌کنند و خود را از قید و بندهای فضای داخل رها می‌کنند. این جا طراحی داخلی به مثابه یک سامان یا روش معمارانه مطرح میشود.