آب منی: آب منی که در زبان یونانی به آن اسپرما ودرلاتین (Semen ) می گویند، از اسپرم و ترشحات مجاری اسپرم- ترشحات کیسه صفرا- ترشحات پروستات و همچنین ترشحات غددی که در کنار ریشه آلت مرد واقع شده اند، تشکیل شده است.
بخشی از این ترشحات مواد قندی هستند که برای تغذیه سلولهای اسپرم مورد استفاده قرار می گیرد. بوی خاصی که از آب منی متصاعد میشود از جملۀ همین ترکیبات مختلف است. تولید اسپرماتوزن (منی) توقفی ندارد. امّا در عضو کوچک بالای هر بیضه و مجاری اسپرم جمع میشود و ممکن است تا ماهها همانجا بمانند بدون آنکه قدرت باروری خود را از دست بدهند و فقط با انجام مقاربت، خود ارضائی و یا احتلام در خواب به بیرون از بدن منتقل می شوند. سرعت حرکت اسپرم حدود ۳- ۴ میلیتر در ثانیه است و هنگام مقاربت حدود نیم الی یک ساعت طول میکشد تا خود را به کانالهای تخمک زن برساند و بعد از یک روز تا سه روز در همانجا از بین می روند و اگر تخمک زن موجود باشد یا اسپرم با تخمک مخلوط شده و پروسۀ شکل گیری جنین شروع می شود.
همزمان با انقباض و انبساط کانالهای اسپرم که به آن اشاره شد. پروستات هم منقبض و منبسط شده و ترشحات شیری مانندی تولید کرده و به مایع منی می ریزد (مجرای منی از وسط پروستات می گذرد). ترشحات پروستات قلیائی است و عمل خنثی کردن محیط اسیدی واژن را به عهده دارند. (محیط اسیدی واژن باعث کشته شدن اسپرم ها و یا ایجاد اختلال در حرکت و شنا کردن آنان می شود). از مقدار آب منی ای که از بدن خارج می شود حدود ۶۰ درصد شامل ترشحات کیسۀ اسپرم، ۲۰ درصد شامل ترشحات پروستات و ۲۰ درصد بقیه شامل ترشحات دیگر و سلولهای اسپرم است. با این همه در هر میلی متر آب منی حدود ۱۲۰ میلیون سلول اسپرم وجود دارد.
