هاست

دهم: امانت‌دارهای مایه‌دار
این میان نمایشگاه‌هایی هم هستند که ماشین‌های امانی را به فروش می‌رسانند. یعنی مشتری ماشینش را نزد صاحب نمایشگاه به امانت می‌گذارد و صاحب نمایشگاه بعد از فروش آن، درصدی از صاحب ماشین می‌گیرد. شبیه بنگاه‌دارهای مسکن. گاهی همه ماشین‌های نمایشگاه امانی هستند. گاهی چند دستگاه از ماشین‌ها مال صاحب نمایشگاه و بقیه امانی هستند. نمایشگاه ماشین بعدی یکی از نمایشگاه‌هایی است که همه ماشین‌های داخل آن امانی هستند. 7- 8نفر نشسته‌اند دور میزی و خیره شده‌اند به دهان یکی از مردها که پشت میز بزرگ نمایشگاه نشسته است و مشغول صحبت با تلفن است. انگار مشغول معامله است و مردها منتظر هستند ببینند معامله سر می گیرد یا نه. ماشین‌های این نمایشگاه همه بالای 100 میلیون تومان قیمت دارند.

یازدهم: همین فردا پورشه می‌خرم
رامین و محمد 26 و 28 ساله، مهندس عمران، و لیسانس مالتی مدیا در حال عبور از روبه‌روی یکی از نمایشگاه‌های ماشین هستند. موضوع گزارش را که می‌شنوند، یکی شان می خندد و می گوید: خیلی دوست دارم، هستم!

محمد نمایشگاه آن طرف خیابان را نشان می دهد و می گوید پورشه ای 275 میلیون تومانی اونجا بود، عاشقشم. هفته دیگر احتمالا می‌خرمش و هر دو می‌خندند.

رامین می گوید حس خاصی ندارد، وقتی جوان‌های هم سن و سال او ماشین 100 میلیونی می‌خرند. عکس العمل او نسبت به این موضوع دارندگی و برازندگی است. یعنی رامین معتقد است کسی که وضع مالی خوبی دارد باید هم ماشین 300 میلیونی سوار شود و می‌گوید: نوش جونش!

محمد اما خطاب به او می‌گوید: اصلا با این حرفت موافق نیستم.

رامین معتقد است کسی که 200، 300 میلیون پول ماشین می‌دهد، حتما به لحاظ مالی پشتوانه خوبی دارد و اصلا برایش مهم نیست بخشی از ماشینی که سوار می‌شود با یک تصادف به کل از بین برود. اما آدم‌هایی در طبقات متوسط جامعه قطعا خریدن چنین ماشین‌هایی برایشان غیرممکن است. او می گوید: هستند کسانی که ماشین‌هایی در رنج قیمتی 10- 12 میلیون دارند و وقتی تصادف می‌کنند سه ماه روان پریشی مزمن می‌گیرند که وای چرا تصادف کردم! چرا اینطور شد! ماشینم چه بلایی سرش آمد.

اگر روزی شرایط مالی ام مثل آن آدم اولی، آن آدم پولداره باشد، مثل او رفتار نمی‌کنم. سعی می‌کنم آنچه که نیازم را تامین می‌کند، تهیه کنم.

محمد می‌گوید: آنهایی که با هزار جور قسط و قرض ماشین مدل بالا می‌خرند، انگار به شخصیت ماشین احتیاج دارند.

دوازدهم: ماشین گرون قیمت نمی‌خوام
پوریا 26 ساله است و می‌گوید هر روز از روبه‌روی نمایشگاه‌های ماشین این خیابان عبور می‌کند، چون در شرکتی در همین خیابان حسابدار است. پوریا می‌گوید: متاسفانه مساله‌ای در جامعه ما باب شده است که می‌گویند دو چیز نشانگر سطح کاری آدم‌هاست؛ ماشین و شماره موبایل و این واقعا بد است. خرید ماشین با قرض و قسط شاید نشات گرفته از این طرز تفکر باشد. مردم گاهی خودشان را زیربار هزار جور مشکلات می‌برند، فقط برای اینکه ماشین گران قیمت سوار شوند.

امیر حسین پراید هاچ‌بک دارد. پشت فرمان ماشینش نشسته و کنار خیابان منتظر یکی از دوستانش است. می‌گوید: نمی‌خواهد در این سن و سال یکی از این ماشین‌های گران قیمت را داشته باشم. چون وقتی آدم چنین ماشینی سوار می‌شود، مسوولیت‌هایی دارد. نظر شخصی‌ام این است. دوست ندارم چنین ماشینی با این سطح قیمت سوار شوم. به همین دلیل ازماشین معمولی‌یی که زیرپایم است راضی هستم.

یک روز سر یکی از چهارراه‌ها پشت چراغ بودم. ماشین کناری‌ام بنز کروک بود. راننده کلید سقف ماشین را می‌زد، همین که باز می‌شد دوباره کلید را می‌زد و سقف بسته می‌شد!

سقف می‌رفت روی صندوق و دوباره برمی‌گشت. کسی که ماشین 150 میلیون تومانی می خرد و سوار می‌شود، باید شخصیت آن را هم داشته باشد که برای جلب توجه پشت چراغ قرمز این کار را نکند که همه به او بخندد. وقتی ماشینی سوار می‌شوی باید جنبه‌اش را داشته باشی. البته فعلا شرایط مالی ام طوری نیست که بخواهم ماشین 200 میلیونی سوار شوم.

سیزدهم : همه چیز ناعادلانه است
سارا 24 ساله است و همراه مادرش در حال عبور از روه‌بروی بزرگ‌ترین نمایشگاه ماشین خیابان بهشتی است. آنها" MVM"دارند. سارا می‌گوید: دوست دارم هیوندا داشته باشم.
مادر سارا معتقد است اینکه آنها نمی‌توانند ماشین 200 میلیونی بخرند ناعادلانه است.

سارا اما می‌گوید: بالاخره یکی می‌تواند و یکی نمی‌تواند. گرچه خود او هم دلش می‌خواهد هیوندای پارک شده روبه‌روی نمایشگاه در خیابان را داشته باشد.

مادر سارا دوست ندارد یکی از این ماشین‌ها را قسطی بخرد. می‌گوید اصلا دوست ندارم قسطی خرید کنم و دوست ندارم قسطی سوار یکی از ماشین‌ها شوم. اگر داشته باشی، می‌خری، اما اگر نداشته باشی باید با همانی که داری سرکنی. او وقت رفتن می‌گوید: باز هم می‌گویم همه چیز ناعادلانه است!


حرف آخر ...
اما همه ماجرا آنچه خواندید نیست. کارگرها و پادوهای جوان نمایشگاه‌های ماشین‌، کسانی هستند که این میان کسی آنها را نمی‌بیند. جوان‌هایی که تنها سهم‌شان از ماشین‌های رنگارنگ و میلیونی این نمایشگاه‌ها، اجازه برق انداختن شیشه‌های آنهاست. سطل‌های آب و مایع‌های شست‌وشو دهنده و کهنه‌های سیاه شده از دوده همراه شب و روزشان.
 
جوان‌هایی که در گوشه گوشه این شهر کار می‌کنند و هرگز فکر نمی‌کنند که کار، عار است. جوان‌هایی که کار می‌کنند و کار می کنند و حلال می‌خورند. جوان هایی که لایی کشیدن در خیابان‌های فرشته و ایران را تجربه نکرده‌اند و دنیا شان خلاصه می‌شود در کار و کار و پس انداز کردن اندک درآمدشان برای روز مبادا، برای قسط شهریه‌های دانشگاه‌شان، برای خانه‌نشینی پدر و دست‌های خالی مادر.
 
جوان‌هایی که پشت شیشه‌های نمایشگاه‌های چند صد میلیونی خیابان‌های شهر می‌ایستند و با دوربین‌های بی‌کیفیت موبایل‌هاشان از پشت شیشه‌ها از ماشین‌هایی عکس می‌گیرند که بارها در خواب رویای سواری با آنها را دیده‌اند...