تاریخ نشر: جمعه 11 خرداد 1386

مشاهده : 764

بازدید از صفحه اول ارسال برای دوستان دیدنی های جذاب امروز

مهدی مهدوی‌کیا بی‌شک یکی از بهترین و محبوب‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران به شمار می‌آید که تمام علاقه‌مندان فوتبال چه در داخل و چه در خارج از کشور هیچ‌گاه خاطرات خوب حضور او را در فوتبال فراموش نخواهند کرد.

آن دو گل به یاد ماندنی برابر چین و آن گل فراموش‌نشدنی در جام‌جهاني فرانسه مقابل آمریکا باارزش‌ترین خاطراتی است که تا نام کیا به گوش می‌رسد، در ذهن دوستدارانش تداعی می‌شود.

مهدوی‌کیا پس از سال‌های خوشی که در باشگاه سرخ پایتخت داشت راهی یکی از مطرح‌ترین لیگ‌های فوتبال دنیا شد تا در آنجا به دنبال رشد و پیشرفت بیشتری باشد و البته هیچ کس فکرش را هم نمی‌کرد که کیا در میان لژیونرهای ایرانی بیشترین زمان حضور در بوندس‌ليگا را کسب کند و رفته رفته به یکی از شناخته‌شده‌ترین و بهترین‌های فوتبال آلمان بدل شود.
کیا پس از چند فصل سر از بندر هامبورگ و تیم پرطرفدارش درآورد و تا پایان این فصل فوتبال بوندس‌ليگا در این تیم حاضر و تبدیل به یکی از چهره‌های محبوب فوتبال هامبورگ شد که قطعاً علاقه‌مندان او در شهر بندری هیچ زمان موشک هامبورگ را از یاد نخواهند برد.
کیا به ناچار خداحافظی تلخی را با هامبورگ تجربه کرد و با اینکه همچنان قلبش برای این تیم و هوادارانی که پیشرفتش را مدیون آنان می‌دانست، می‌تپد مجبور است از فصل آینده در تیم دیگری حال چه در آلمان و یا کشور دیگری ادامه دهد.
کاپیتان تيم‌ملي بزرگسالان کشورمان پس از جدایی از هامبورگ در خصوص کنار آمدن با این موضوع چنین می‌گوید: «اگر صادقانه بخواهم حرف بزنم باید بگویم هرگز نتوانسته‌ام با جدایی از تیم‌فوتبال هامبورگ و طرفداران دوستداشتنی‌اش کنار بیایم. من هنوز گیج و آشفته‌ام و باور نمی‌کنم که چه اتفاقی افتاده است و وضعیت روحی من هر روز بدتر می‌شود.
چهارشنبه گذشته از اودوبا خرود یکی از اعضای کادرفنی هامبورگ نامه‌ای دریافت کردم که در آن از حضور 8 ساله‌ام در این تیم تشکر و قدردانی کرده بود و در این نامه جملات محبت‌آمیزی به چشم می‌خورد که من را به یاد تمام دورانی که در تیم بندری داشتم، می‌انداخت.»
کیا که همچنان با احساس قلبی خود از هامبورگ سخن می‌گفت درخصوص حمایت و قدردانی هواداران این تیم از خود اظهار کرد: «به راستی باورکردنی نبود، زمانی که آن لحظات به یاد ماندنی را به خاطر می‌آورم تمام وجودم سرشار از احساسات و محبت‌های آنان می‌شود.
هرگز تا پایان عمرم آن لحظات تکرارناشدنی را فراموش نخواهم کرد، در ورزشگاه AOL مردمی را دیدم که روی سکوها ایستاده بودند و برای من اشک می‌ریختند. در همان لحظات بود که از خود پرسیدم به راستی در حال ترک‌کردن هامبورگ هستم؟ حتی خودم نیز این اتفاق را باور نداشتم.»
موشک هامبورگ در این رابطه که آیا هنوز شانسی برای حضور مجدد در هامبورگ می‌بیند یا خیر، این گونه می‌گوید: «یک موضوع برای من بسیار روشن است و آن اینکه من در زندگی‌ام هیچ‌وقت التماس نکرده‌ام و اصلاً اهل التماس نیستم، من همواره می‌‌توانم باشگاه جدیدی را برای اثبات خودم پیدا کنم، فوتبال چیزی است که باید خود را در آن ثابت کنی نه اینکه برای ثابت‌کردن التماس کنی. با این حال خوشحال می‌شوم که مدیریت باشگاه با در نظر گرفتن شرایط و به ویژه احساسات هواداران در تصمیم خود تجدیدنظر کند و راه برای بازگشت من هموار شود.»
به راستی علت کنار گذاشتن کیا در چه بود، مهدی در طی 8 سال حضورش در بندر هامبورگ با جان و دل برای این تیم کار کرد و لحظه‌ای دست از تلاش بر نداشت.
اما برخی بر این باورند که مدیریت باشگاه هامبورگ به دلیل بی‌ثباتی کیا از وی ناراضی بود و اگر مهدوی‌کیا قدری تلاش بیشتری از خود نشان می‌داد باز هم شاهد حضورش در این تیم بودیم. کیا در پاسخ به این اظهارنظر می‌گوید: «واکنش هواداران در خصوص کنار گذاشتن من تأثیر عمیقی بر من گذاشت، نمی‌دانم چطور این همه از جانب مردم هامبورگ مورد قدردانی واقع شدم. این ابراز احساسات سبب شد تا من دوباره در خصوص ماندن در بندر فکر کنم.
البته اکنون وضعیت فرق کرده و دیگر بحث پول در میان نیست، روشن است که اگر مسؤولان باشگاه با من وارد مذاکره شده بودند حاضر بودم با رقمی کمتر برای این تیم بازی کنم.
من همواره در زمین برای هامبورگ هرچه در توان داشتم دریغ نکرده‌ام و سعی کرده‌ام بهترین باشم.
من واقعاً شگفت‌زده شدم وقتی دیدم کسی با من در این خصوص صادقانه صحبت نکرد، این کاملاً طبیعی بود که من دوست داشته باشم باز هم با هامبورگ وارد مذاکره شوم و البته اکنون برای چیزی که پایان یافته نمی‌توانم زمانی تعیین کنم.»
قطعاً جدایی از هامبورگ در زندگی شخصی کاپیتان کیا هم تأثیراتی داشته. خود او در این رابطه بیان می‌کند: «روشن است که من و خانواده‌ام علاقه زیادی به ماندن در هامبورگ داشتیم. من برنامه‌هایم را به گونه‌ای ترتیب می‌دهم که هر دو هفته بتوانم یک بار به هامبورگ بازگردم چرا که به اینجا عادت دارم و حتی هامبورگ را باشگاه خود خواهم دانست.»